IMIONA / NAMIONA

ARIUSZ / ANARIUSZ
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów NA- (przedrostek) i -RUSZ (ruszać się) oznacza „tego, który coś narusza” Anaras, Anavas: w języku łacińskim

ARTURIUSZ / ANTYRIUSZ
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów NAT- (przedrostek) i -RUSZ (ruszać się) oznacza „tego, który jest przeciw ruszaniu” Anthyrius: w języku łacińskim Anthur: w języku Górmian

BRONISŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów BRONIĆ- (bronić, ochraniać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny z obrony” Brunis(c)lavus: w języku łacińskim

CHWALIMIR  / CHWAŁAMIRA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów CHWAŁA-, CHWALIĆ- i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który chwali pokój” Gualamirus, Gualamira: w języku łacińskim Gualamira: w języku Górmian

CZCIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów CZCIĆ- (czcić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który czci pokój” Thiudimir: w języku Ostrogotów

DAMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów DA- (dać, dawać) i -MIR(pokój, dobro) oznacza "tego, który daje pokój” Damir:w języku Serbów Damiro: w języku Górmian

DOMARAD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów DOMA- (dom) i -RAD(radować się, radzić) oznacza "tego, który cieszy się swoim domem” Dumerit: w języku Ostrogotów

DANUTA / DANICA / DANKA
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa DANIEC- (taniec) lub DANO- (dać, w posiadanie) oznacza ”tą, która tańczy” lub ”tą, której jest coś dane w posiadanie” Tanca, Danica: w języku Wandali

GĘSIKRZYK / GĘSIRYK
pochodzenie słowiańskie Gąsiorek popularne polskie nazwisko powstało ze słowa GĘŚ- (gęś) i RYK-, KRZYK- (ryczeć, krzyczeć) oznacza ”tego, który ma gęsi krzyk” lub ”tego, co ryczy jak gęsi” Gaisericus, Gezericus, Gensericus: w języku łacińskim Genzeryk, Gezevricos: w języku Górmian Genzeryk:władca Wandalów i Alanów, panował w latach 428–477 n.e. w Afryce Północnej

GODZIEMIR / GODZIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który godzi ludzi pokojowo”, ”tego, który czyni pokój” Godemiro: w języku Górmian

GODZISAD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SAD (sad, ogród) oznacza ”tego, który zgodnie sadzi”

GODZISĄD / GODZISĄDKA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który w zgodzie sądzi” Godesinda: w języku Górmian

GODZIERAD / GODZIRAD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który radzi i raduje się z pojednania” Guderedus: w języku łacińskim

GODZIESŁAW / GODZISŁAW / GODZISŁAWA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w jednoczeniu” Gudesteus, Gudestev, Gudestevs, Gudileuva: w języku Górmian

GODZIGĘBA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -GĘBA (mowa, gęba) oznacza ”tego, który jedna gębą, mową” Gudigeba: w języku Górmian

GODZIGNIEW / GODZIGNIEWA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -GNIEW (gniew) oznacza ”tego, który jedna, godzi gniew” Gudigeva: w języku Górmian

GODZISŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w godzeniu, jednaniu” Gudisteus, Gudistevs: w języku łacińskim

GOŚCIMIR / GOŚCIMIERZ
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GOŚĆ- (gość, gościć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który gości pokojem” Gunthimer: w języku Górmian Gunthimer: jeden z władców Wandalów

GOŚCIRAD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GOŚĆ- i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który rad był gościć” Geisirith: w języku Wandali i Swebów

GROMIŁ / GROMIŁA
pochodzenie słowiańskie powstało od słowa GROMIĆ (gromić) oznacza ”tego, który gromi” Gramila: w języku Górmian

GUDZIŁ / GUDZIŁA / GODZIŁ / GODZIŁA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów GODZIĆ- (jednać) i -ŁAĆ (dokonać) oznacza ”tego, który godzi i jedna” Gudilo, Gudila: w języku Górmian

HENRYK / HONOREK
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa HENER/HONOR (honor) oznacza ”tego, który jest honorowy” Huneryk: w języku Górmian Huneryk: władca Wandalów, panował w latach 477–484 n.e. w Afryce Północnej Hunericus: w języku łacińskim

JEZIOREK
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa JEZIORO (jezioro) oznacza ”tego, który ma jezioro” Lensericus: w języku łacińskim

JĘZOREK
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa JĘZYK (język) oznacza ”tego, który ma swój język” Lenseric: w języku Górmian

KONIAREK
pochodzenie słowiańskie popularne nazwisko w języku polskim Coniaricus: w języku Górmian

KRZESIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów KRZESIĆ- (wskrzeszać, odnawiać) i -MIR(pokój, dobro)  oznacza "ten, który wskrzesza, odnawia pokój" Crescemirus: w języku Górmian

LUBIN
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa LUBIN (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który lubi to miejsce” Lubinus: w języku łacińskim

MĄDRZYK / MĘDRZYK
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa MĄDRY (mądry) oznacza ”tego, który jest mądry, mędrkuje” Monderico: w języku Górmian

MIR
pochodzenie słowiańskie oznacza ”tego, który jest pokojowo nastawiony i czyni dobro” Miro: władca Swebów, panował w latach 570-583 n.e. w Galicji na półwyspie Iberyjskim

MIROBĄD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa MIR- (pokój, dobro) i -BĄDŹ (być, stać się) oznacza ”tego, który jest pokojowo nastawiony” Mirobud: w języku Chorwatów, Czechów, Łużyczan i Serbów Merobaudes: władca Wandalów, panował w Afryce Północnej Marboda: władca Markomanów

MIROSŁAW / MIROSŁAWA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa MIR- (pokój, dobro) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który sławi pokój” Miroslavus: w języku łacińskim

OMIESĄD / UNIESĄD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UMIEĆ- (umieć) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który umie osądzać” Onesindus:w języku łacińskim

ONIEMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UMIEĆ- (umieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który umie zapewnić pokój” Onemirus: w języku łacińskim

POPIEL
pochodzenie słowiańskie popularne nazwisko w języku polskim powstało ze słowa PO- (przedrostek) i -PIEL, -PAL (palić) oznacza ”tego, który umie popalić, spopielić” Papellus: w języku łacińskim

RACIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raczy się pokojem” Ricimer: w języku łacińskim

RADMIR / RADOMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który dobrze radzi” Radamirus: w języku łacińskim

RADOGOSZCZ
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -GOSZCZ (gościć) oznacza ”tego, który radą gości” Radegajs: imię popularne w językach starożytnych Radagaisus: w języku łacińskim

RADOSĄD / RADZISĄD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RAD- (radować się, radzić) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który radzi się sądzić” Ragesindus: w języku łacińskim

RADZIMIR / RACIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raczy utrzymać pokój” Ragimirus: w języku łacińskim

RADZISĄD / RACISĄD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RACZYĆ- (raczyć) i -SĄD (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który raczy się sądzić zamiast sporu czy wojny” Racesindus: w języku łacińskim

RANISŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów RANIĆ- (rany, ranić) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny z wielu ran” Ranisclus: w języku łacińskim

SĘDZIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, któremu sądzone jest życie w pokoju” Sundemirus:  w języku łacińskim

SĘDZIRAD / SĘDZIERAD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który sądzi radzi” Sinderith: w języku Ostrogotów

SĘDZIWUJ / SĘDZIWOJ
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SĄD- (sąd, sądzić) i -WOJ (woj, wojownik, wojować) oznacza ”tego, który sądzi podczas wojny” Sindivult: w języku Ostrogotów

SKAPA
pochodzenie słowiańskie powstało z połącznia słów Z- i -KAPA (kapa, osdobne nakrycie głowy) oznacza ”tego, który ma zdobną kapę, nakrycie głowy” Scapa: w języku Górmian

SŁOWIAN
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa SŁOWO (słowo) oznacza ”tego, który ma słowa” S(c)lovan: w języku łacińskim

SŁAWION
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa SŁAWA (sława) oznacza ”tego, który jest sławny” S(c)laven: w języku łacińskim

SŁAWOMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SŁAWA- (sława) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który sławi pokój” Salamirus: w języku łacińskim

SULIMIR / SOLEMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów SOL- (solenny, sumienny) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, którego sumieniem jest pokój” Sulimir: w języku Serbów

SUNIEMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów Z-, UNIA- (unia, łączyć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który łączy, jedna w pokoju” Suniemirus:  w języku łacińskim Suniemir: w języku Górmian Semimir, Semmir: w języku Łużyczan

ŚCIBOR / ŚCIBÓR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚCIĆ- (czści, czcić) i -BOR (bór, puszcza, las) oznacza ”tego, który czci bory, lasy” Sisebut: w języku Wizygotów Sisebuth, Sisebuto, Sisebur: w języku Górmian

ŚCILECH
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚCIĆ- (czści, czcić) i -LECHO (Lecha, Lechów, Lechitów) oznacza ”tego, który czci Lecha” Stilicho, Stilico, Stiliconos: w języku greckim Stelivcwn: w języku Górmian

ŚWIATYLUB / ŚWIATYLUBA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIAT- (światły, oświecony) i -LUB (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który jest światły i lubuje się w wiedzy o świecie” Suinthiliub, Suinthiliub: w języku Swebów

ŚWIEMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIET-/ŚWIAT- (świat) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który raduje się pokojem” Suimirus: w języku łacińskim Suimir, Svimir: w języku Górmian

ŚWIERAD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIET-/ŚWIAT- (świat) i -RAD (radować się, radzić) oznacza ”tego, który raduje się światem” Sueredus: w języku łacińskim Sured, Svered: w języku Górmian

ŚWIĘCIAN / ŚWIĘCIAŁ / ŚWIĘCIŁO
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa ŚWIĘTY- (święty) oznacza ”tego, który jest święty” Svinthila: w języku Górmian Suintila, Swinthila:  w języku Wizygotów

ŚWIĘTYLUB / ŚWIĘTYLUBA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów ŚWIĘTO- (święto) i -LUB (lubić, lubować się) oznacza ”tego, który jest oświecony i lubuje się świętości” Svinthilub: w języku Swebów Sundemir:  w języku Górmian

TODORMIR / TEODORIUSZ
pochodzenie słowiańskie - człony TEO-, TEU-, THEO-, THEODE- po przekształceniu z łaciny oznaczały wcześniej: TEN-, TĘ-, TEGO-, CZĘ-, TWAR- - TEODOMIR to pierwowzór imion: Tęgomir, Trzebiemir, Twardomir, Częstomir, Czestmir oznacza ”tego, który daje pokój” Teudemir, Theodemir: w języku Swebów

UNISŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów UNIA- (unia, łączyć) i -SŁAW (sławny, sławić) - oznacza ”tego, który sławi pojednanie” - oznacza ”tego, który cieszy się najlepszą sławą” Unileus, Uniscus: w języku łacińskim Unisco: w języku Górmian

WĄS
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WĄS- (wąs, włos) Fons: w języku Górmian

WĄSYN
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WĄS- i -SYN oznacza ”syna Wąsa” Fonsinus: w języku łacińskim

WIDZIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIDZ- (widzieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który widzi pokój” Vidimir: w języku Ostrogotów

WIEDŹMA
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MA (mieć) oznacza ”tą, która ma wiedzę” - dla Słowian była to kobieta, która miała wiedzę, głównie o leczeniu ludzi, przyrodzie i była określeniem pozytywnym, nobilitującym - Kościół Rzymsko-Katolicki zmienił znaczenie i od średniowiecza tym mianem była określana kobieta złych mocy - dzisiaj potocznie, pogardliwie określa nazywa się tak kobietę starą, brzydką i kłótliwą

WIEDŹMIN
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MIEN (mieć) oznacza ”tego, który ma wiedzę”

WIEDZMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który wie, rozumie znaczenie pokoju” Uittimer: w języku Górmian

WIESŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WEDA- (wiedza, wiedzieć, rozumieć) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny w wiedzy” Visislaus, Wisilaus: w języku łacińskim

WIKTOR
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WIKTOR- (wiktoria, zwycięstwo, utrzymanie) oznacza ”tego, który zwycięża” Victorus: w języku łacińskim

WIKTOMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIKTOR- (wiktoria, zwycięstwo, utrzymanie) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który utrzymuje zwycięski pokój” Victemirus: w języku łacińskim Victemir, Vistremiro: w języku Górmian

WISĄD
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WY- (wasz) lub WYŻSZY- i -SĄD- (sąd, sądzić) oznacza ”tego, który was sądzi” lub ”tego, który ma wyższy sąd” Visandus: w języku łacińskim

WIT / WITA
pochodzenie słowiańskie powstało ze słowa WIT- (witać lub pan, władca) - oznacza ”tego, który wita” - oznacza ”tego, który panuje, włada” Uita: w języku łacińskim (łacińskie U często w wymowie i pisowni zamienia się w V)

WITARAT
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -RAT (rada, radzić) oznacza ”tego, który wita, panuje radząc” Vitarit: w języku Górmian

WITIMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -MIR (pokój, dobro) - oznacza ”tego, który wita pokój” - oznacza ”tego, który panuje w pokoju” Vidimir: w języku Górmian

WITOSŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WIT- (witać lub pan, władca) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który wita, panuje i jest sławny” Vitisclus: w języku łacińskim

WISZCZYSŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WY- (wasz) lub WYŻSZY- i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który was sławi” lub ”tego, który jest wyżej, bardziej sławny” Visticlo: w języku Górmian

WŁODZISŁAW
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słowa WŁODZIĆ- (władać) i -SŁAW (sławny, sławić) oznacza ”tego, który jest sławny we władaniu” Odisclus:w języku łacińskim Marboda: władca Markomanów

WOLAMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WOLA- (wola, chęć) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który woli pokój” Valamir: w języku Ostrogotów

WYSZOMIR
pochodzenie słowiańskie powstało z połączenia słów WYŻSZY- (wyższy, wyżej ceniony) i -MIR (pokój, dobro) oznacza ”tego, który wyżej ceni pokój, dobro” Visumar: w języku Połabian

LEKARZ

Jerzy Bralczyk „1000 słów”: „nie do końca wiadomo, czy wyraz LEKARZ wzięty został z języków germańskich (w Szwecji na przykład nazywa się LEKARZA bardzo podobnie jak po polsku), czy rozwinął się na gruncie słowiańskim, z prasłowiańskiego słowa LEKAR, które z kolei wzięło się z niezmienionego od tamtych czasów słowa LEK, podobnie zresztą jak słowo leczyć (lecziti). Goci mieli słowo LEKEIS oznaczające LEKARZA, a ‘uzdrawiać’ to było LEKINON, co odnosiło się głównie do szamanów i znachorów. Wolimy uważać, że słowiański LEK wziął się wprost z teorii języka praindoeuropejskiego (zamiast prasłowiańskiego) ze słowa LEIK, co miało oznaczać ‘pozostałość’, czego ślady pozostały jeszcze w słowie RELIKT."

MIANO

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Od słowa MIANOjęzyk polski utworzył czasownik mianować. W znaczeniu „mianować kogoś na generała” co oznacza, że nazywamy kogoś generałem. Mianujesię NAgenerała, NAporucznika, NAkierownika itd. Pytamy też: „Jak masz NA IMIĘ”? W wersji bez Ina początku otrzymujemy słowa: NA MIĘ, NAMIĘ. Od słowiańskiego słowa NAMIEprosta droga do np. słowa angielskiego NAME. Może starożytni Rzymianie przy kontakcie ze Słowianami słysząc „NAIMIĘ” brali je po prostu za jedno słowo?

NAMIONO

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Słowo mieć, obecnie występuje w dwóch formach: mieći imieć/imać(dla porównania: grać/igrać→ igrzyska). Imaćznane jest tylko z kolokacji „imaćsię jakiegoś zajęcia” = „miećpracę”. Po rosyjsku, serbsku i chorwacku druga forma (imieć) jest częściej używana, a pozostałe języki słowiańskie używają form bez Ina początku. Ze znaczenia słowa miećwynika, że każdy z nas coś ma. I właśnie słowo miećcośodróżnia języki słowiańskie od innych języków. Słowianie utworzyli dwa słowa: w wersji z i bez Ina początku: 1) IMIEĆ = imię, imienie, imiono2) MIEĆ = mienie, miano Oba słowa czyli MIANOi IMIĘznaczą to samo: „coś co się ma”, chociaż słowo MIANOużywane jest rzadziej. Słowianie tworzyli słowa zarówno od słów mianojak i z imienia. - Serbo-Łużyczanie: mjei imje. - Czesi: jmeno. - Słowacy: meno. - Polacy i Górno-Łużyczanie: mieći imać.

NAZWA

opublikowane przez phoenix 2015/10/04

Polacy wg zasady utworzyli słowo nazwaod na+ zwać.Dlatego od słowiańskiego słowa IMIĘpochodzą: - greckie onoma(imię) → onomastyka (badanie nazw własnych) - łacińskie nomen(nazwa) - angielskie name(imię, nazwa) - niemieckie name(imię, nazwa) - fińskie i estońskie nimi- węgierskie nev(imię) - sanskryckie naman(imię, z najstarszą formą z Nna końcu czyli  MIANO)