0.1 SWAR SMYSŁU

Przede wszystkiem nie było innych Panów na Niebie prócz Lachmu i Lachamu, ani znaków słów ich Pana. Słowa, puste i głuche, zanurzone głęboko w ciemności wody, słyszane były tylko dla Lachmu i Lachamu, którzy unosili się nad wodą. Kiedy nad powierzchnią wód, Lachmu i Lachamu urodził się syn Lech, usłyszeli: „Oto Ja jestem Pan i przyjdę po niego”. Wtedy Lachmu i Lachamu oddali syna Lacha z ich domu Panu, jako znak Jego słów na ziemi. Pan przy wieczerzy z Lechem, znak światła dał dniu a znak ciemności dał nocy, by po niej nastała jutrzenka dnia pierwszego. Pan rzekł: „Dam Lachom, ziemię wśród rzek a rzek będzie u u nich całe mnóstwo tak by ziemi między rzekami nie zabrakło”. Lachmu i Lachamu stworzyli zatem szczelinę w wodzie, która je rozdzieliła na dwoje, jedne wody zeszły na ziemie, a drugie zostały w niebie. Lachmu i Lachamu uznali znaki Pana na niebie, nastał wieczór i poranek dnia drugiego. Lachmu i Lachamu rozdzielili wszech wody na morza a gdy Pan ujrzał morza dał im dobry znak. I Pan sprawił, że wody zostały sprowadzone z nieba w jedno miejsce, by kraniec ziemi z ziemi powstałej po oddzieleniu się ukazał. I Pan sprawił, że ta  ziemia, stała się rośliną nasienia owocu z owocu obfitą, jak owoc z owocu, z którego wypływa nasiono nasienia. I ziemia wydała owoc ziemi, przedzielonej morzami, ziemiami i górami, i pierwsze drzewo, które ujrzał Lech z domu Pana. To było wieczorem trzeciego dnia. A Pan baczył by rozpostarcie się niebios w niebie, między dniami dni i nocami nocy trwało, bo tam czekać na nich będzie latami, dniami i nocami. Znakiem Pan Nieba była ziemia. Znakami Lachmu i Lachamu były dwa wielkie ciała na niebie, wielkie słońce na dzień i mały księżyc na noc oraz gwiazdy. Tak dzień dla dnia i noc dla nocy, grobem dla światłości i ciemności, stało się świterzenie Lachmu i Lachamu jako znaki podzielenia Pana. Pan Nieba nieruszony pozostał a Lachmu i Lachamu nadał poruszone gwiazdy by oświecały ziemię.